Welkom, Op deze website zijn foto's en verhalen te vinden over de reis naar Amerika van de familie Broeder uit Zelhem.
|
|
|
|
Lieve iedereen,
Nu wij weer veilig thuis in Zelhem vertoeven, wil ik jullie namens het hele gezin bedanken voor de leuke reacties. Het is heel erg leuk te weten dat er zoveel mensen met je mee genieten.
De foto's worden binnenkort wat beter gesorteerd (ze staan nog niet helemaal in de goede volgorde) en voor de rest blijft de website voorlopig nog gewoon hier actief.
Mocht u nog meer dingen over onze reis willen weten kunt u mij altijd mailen: marliesbroeder@hotmail.com
Ik kan me best voorstellen dat u ook zo'n reis wilt maken en bijvoorbeeld wilt weten wat volgens ons (de belevingswereld van een 14, 17, 20, 47 of 50 jarige) de hoogtepunten waren.
Wilt u bijvoorbeeld een leuke route of camping weten stuur ik uw mailtje door naar mama, heeft u vragen over de website of andere technische vragen stuur ik uw mailtje door naar Marco, wilt u tips over film en fotografie krijgt u antwoord van Nico en heeft u vragen over de financien en het besturen van een camper kunt u altijd via mij bij papa terecht.
Tenslotte: Als u ook een reis gaat maken en u wilt ook zulke geweldige dagverslagen, ik wil best mee om u hiervan te voorzien.
Nogmaals bedankt voor de enthousiaste reacties!
Tot ziens!
Groetjes Marlies |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
11-08-2006 overlopend in 12-08-2006
Om vijf uur ‘s ochtends vertrok de shuttlebus vanaf ons hotel. Ruim op tijd dus kwamen we op het vliegveld aan. Die tijd bleken we wel nodig te hebben door alle controles. We mochten geen vloeibare dingen of creme’s in onze handbagage hebben. Eenmaal door de strenge douanen heen, Nico werd apart genomen omdat het statief van zijn camera verdacht was, konden we nog even veel te duur ontbijten bij Starbucks. Dat kon niet uitgebreid; we moesten namelijk alweer in de rij staan voor onze gate. Dit duurde ook even omdat er militairen ingezet waren die je handbagage helemaal gingen doorspitten en je fouilleerden. Uiteindelijk kwamen we op de juiste vliegtuigstoelen terecht.
Allereerst hadden we een vliegreis van Los Angelos naar New York en na een uurtje pauze daar, we hebben even wat gegeten van onze laatste dollars en in een massagestoel gezeten, een lange zit naar Nederland. Nico, mama, papa en Marco hebben nog hun ogen een tijd dicht gehad maar k heb de reis voornamelijk gelezen. Het is erg lastig slapen in een vliegtuig, een comfortabele houding is moeilijk te vinden, helemaal als je tussen Marco en papa in zit die beiden hun slaaphouding naar het midden hebben gekozen. Bovendien kon mijn stoel niet naar achter omdat degene achter me op het uitklaptafeltje lag te slapen. Als entertainment werd Mission Impossible Drie gedraaid, maar het was naast het te begrijpen ook erg moeilijk te verstaan.
Al met al waren we dus nog best moe toen we op schiphol aankwamen. Nico was nog misselijk, die had in het vliegtuig de kotszakjes even uit moeten proberen. Helaas moesten we twee en een half uur op onze taxi wachten. De deeltaxi zou ons maximaal binnen twee uur op komen halen, maar ze hadden een heel ongunstige combinatierit gemaakt met twee dames die dezelfde kant op moesten maar twee uur later landden. De rit naar Zelhem was het stil in de taxi. Een deel van ons sliep wat, weer anderen zaten slaperig voor zich uit te kijken en ik zat weer te lezen (mijn boek was te eng om tegen het einde te stoppen). Toen we in Zelhem aankwamen stond oma’s auto al voor de deur. De tafel was al gedekt, de verse broodjes stonden in een mandje op tafel en er stond een heerlijk grote pan oma-soep op het vuur. Wat een heerlijke thuiskomst! Toen we oma hadden geknuffeld en soep hadden gegeten ging oma naar huis en hebben mama en Nico boodschappen gedaan. Rond een uurtje of twee zijn we allemaal, behalve Nico dan, even gaan slapen. Om half vijf werden we door Nico gewekt. Ik ging even computeren en de rest ging voornamelijk bezig met tas uitpakken (ik moet hem toch ingepakt mee naar tilburg nemen). Nico vroeg of hij na mij mocht computeren en ging achter mij zitten wachten. Helemaal Nico te zijn vergeten ben ik naar beneden gegaan en toen na een tijdje iedereen werd geroepen voor het eten, kregen we van Nico geen antwoord. Vijf minuten later zaten we met z’n vijven aan tafel, Nico dus nog wat slaperig, en de rest eigenlijk ook. We genoten van de Nederlandse maaltijd van mama om vervolgens vechtend tegen de slaap een film te kijken. Papa haalde de klok van tien uur niet terwijl rest om half elf richting bed ging.
Hoe geweldig de reis ook was, we waren allemaal best blij ons eigen huisje, bedje en oma weer te zien. In zo’n rare vakantie roes, door het idee dat we gister nog in Amerika waren, gingen we naar bed om in ons dromen maar weer terug te gaan naar de vliegreis, New York, San Francisco, Yosemity National Park, Las vegas, Bryce Canyon, Zion National Park, de Grand Canyon, Los Angelos, weer het vliegtuig en échte oma-soep. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
10-08-2006
Alweer vroeg moesten we op. Nu niet om naar een pretpark te gaan maar om in te pakken en de camper schoon te maken. Iets minder leuk dus. Nadat dat karwei was geklaard, reden we langs een benzinepomp om de benzine- en gastank te vullen en langs een dumpstation om ons afvalwater te lozen. Net op tijd kwamen we aan bij Roadbear. Onze camper werd gecontroleerd en na toch nog eventjes wachten werden we naar ons hotel gebracht. Na een paar rust uurtjes in het hotel, en een lunch van chips en koekjes (meer konden we niet vinden in de buurt) stapten we op de bus naar Santa Monica beach. De rit door Los Angelos van een klein uurtje bracht ons tot de conclusie dat de stad niet de moeite waard is om te bezoeken. Het strand echter was duidelijk een uitzondering. We hebben liggen zonnen op ons handdoekje en in de zee gestaan, wachtend op de hoge golven die maar niet vaak genoeg kwamen. Toen zijn we uiteten gegaan bij een restaurantje op de toeristische pier. Helaas was ik heel erg misselijk en zijn we na het eten weer op de bus terug gestapt (het eten kwam er bij mij uit waar het er bij de rest in ging, lunchen met koekjes en veel chips is dus niet aan te raden). In het hotel hebben we al het zand, het zat overal, eraf gespoeld en zijn vroeg naar bed gegaan; een laatste nachtje slapen in Amerika. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
09-08-2006
Al om zeven uur werden we uit onze sprookjesdromen gerukt om een nieuwe pretparkdag te beginnen. Wat een luxe leventje hebben we toch! (al is dat niet het eerste dat je denkt als je op vakantie zo vroeg wakker wordt) Allereerst gingen op weg naar onze volgende camping vlakbij Roadbear, de organisatie waar we onze camper in moesten leveren. Daar bleek gelukkig nog een plekje voor ons vrij en het was maar een kleine driekwartier van Universal Studio’s. Daar zijn we meteen heen gereden. Daar eenmaal aangekomen hebben we eerst de Universal Tour gedaan. Je kreeg een rondleiding van vijfenveertig minuten in een treintje langs alle opnameplaatsen in Hollywood. Heel leuk was om te zien in welk huis Jim Carrey en Jennifer Aniston woonden in Bruce Almighty. Het huis was eigenlijk alleen een voorkant van een huis in een nep straat en zo was ook de rest van de nagemaakte opname-omgeving. Er was bijvoorbeeld een straat die op New York leek en eentje waar je je in het wilde westen waande. Met kleine veranderingen werd aangegeven hoe gemakkelijk een zelfde gebouw voor veel verschillende films kon dienen doordat het door verandering van detail in een compleet ander land zou kunnen staan. Zo bleek op de stukjes film op het schermpje in het treintje dat de plaatsen die we zagen in veel films exact hetzelfde zijn. Ook werd ons getoond hoe auto’s zogenaamd worden opgeblazen en hoe er een straat wordt nagebootst waar een enorme overstroming doorheen suist, dit allemaal voorzien van fragmenten uit de films waarin dit was toegepast.
Waterworld was een show waarin allemaal bekende stuntmensen speelden. In het water vlogen ze op waterscooters en jetski’s door vuurzeeën. De show was heel spetterend door de stunts en het feit dat de slechteriken spectaculair doodgingen en de helden natuurlijk indrukwekkend overwonnen. Aan het eind van de show werd verteld in welke films de stuntmensen hadden gewerkt, en dat was niet niks!
Verder hebben we een vierdimensionale film (de vierde dimensie was water, het schudden van onze stoelen etc.) van Shrek gezien, we hebben de Bluesbrothers zien optreden en we zijn met z’n allen in de ‘Jurassicpark Adventure’ geweest waar bij we erg nat werden door een enorme vrije val in een bootje na onze tocht langs de waterspuitende dino’s. Het laatste dat we zagen was een showprogramma waarin uitgelegd werd hoe special-effects werken. Zo zagen we hoe King Kong was ontworpen en bestuurd, hoe de extra geluiden aan een film worden toegevoegd en hoe acteurs in onbestaande taferelen op een blauw doek worden geplaatst.
We eindigden de dag met bijna dezelfde hamburger en patat als de vorige dag (papa ook deze keer), we worden al echte Amerikanen. Moe, koud maar voldaan kwamen we weer bij de camper aan, die voor het eerst een rit in het donker moest maken naar onze camping. Dat leverde gelukkig geen problemen op waardoor we een uurtje later al met een wijntje naast de camper in het grasveld op de natuurcamping zaten. De volgende dag moesten we de camper inleveren, alle wijn die we nog hadden moest dus op. Omdat papa door zijn penicillinekuur niet mee kon drinken zorgde dat er mede voor dat mama, Marco, ik en stiekem Nico ook, extra lekker sliepen. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
08-08-2006
Om negen uur ‘s ochtends vertrok er een shuttlebus vanaf de camping naar Disneyland. Papa had nog erg last van zijn mond, dus hij besloot nog in bed te blijven.
Helaas zonder papa dus kwamen we in Disneyland aan. We moesten nog kaartjes kopen maar konden na een lange rij voor de ingang het park binnen. Het eerste dat we zagen was een enorm schilderij van bloemen en een driedimensionale Mickey Mouse in bloemen erop. Het kunstwerk op het grasveld liet ons weten dat Disneyland dit jaar vijftig jaar bestaat.
We liepen het park binnen, de ‘mainstreet’ op; het is echt een stadje. Allerlei winkeltjes en kraampjes in sprookjesachtige sferen passeerden we naar een van de nieuwste attracties van het park: Pirates of the Caribbean. Met een bootje dreven we met z’n vieren door een piratenwereld met kanonnen (we werden nat van deze waterbommen), piratenfeesten en we zagen natuurlijk Captain Jack Sparrow. Het was een sprookjesachtige dag. Het ‘happy end’ was helemaal compleet toen papa met de shuttlebus van drie uur kwam. We zijn in spannende, leuke, grappige en natte attracties geweest met als hoogtepunten de ‘Space-Mountain’ (een achtbaan in een donkere sterrenhemel), de Splash-Mountain (we werden drijfnat in die boomstammen) en natuurlijk Pirates of the Caribbean die we aan het eind van de dag nog eens met papa over hebben gedaan. De dag eindigde met een show van Mickey op het water. Alle slechteriken uit disneyfilms werden geprojecteerd op een waterfontijn en Mickey ging op een eiland ze te lijf vergezeld van veel geluids- en lichteffecten. Aan het einde van de show, toen het slechte was overwonnen en “all the dreams came true” voer een enorm cruiseschip langs de oever met alle disneyfiguren erop; van Goofy tot Buzz Lightyear en van Belle en het Beest tot Sneeuwwitje, Doornroosje en Assepoester met hun prins.
Letterlijk als klap op de vuurpijl was er vuurwerk ter ere van het vijftig jarig bestaan. Kort voor sluitingstijd van het park verzamelden alle mensen, en dat waren er erg veel, zich in de straten bij ‘mainstreet’ om zittend op de sprookjesstraat dit vuurwerk op Disneymuziek te aanschouwen. Helaas konden we het vuurwerk niet helemaal af zien omdat onze shuttle naar de camping al klaar stond. Een hele gezellige vrouwelijke buschauffeur reed ons honderduit kletsend terug naar de camping, waar we heel erg moe in ons bed belandden. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
07-08-2006
Vroeg in de morgen vertrokken we naar het centrum van Blythe om een dokter en een supermarkt te vinden. We vonden beide. Marco, Nico en ik hebben boodschappen gedaan en daar gewacht tot papa en mama terugkwamen van de dokter. Dat duurde wel even. Maar papa en mama werden goed geholpen, ze kwamen zelfs iets eerder aan de beurt omdat ze Nederlanders waren. Met een hele zak vol medicijnen konden we onze route vervolgen. En wel richting Anaheim, daar ligt Disneyland, in Los Angelos.
Halverwege bezochten we nog een National Park, Joshua Tree. In een woestijnachtig landschap, de temperatuur was dat trouwens ook, zagen we heel veel cactussen en Joshua Tree’s (cactus-achtige bomen). Na een wandeling door de cactustuin zijn we verder maar in de camper gebleven om o.a. enorme rotsen te bekijken, het was zo ontzettend warm daar! En ondertussen zijn we na Las Vegas toch al aardig wat gewend…
Nadat we Josuatree uit waren, we hadden voor de laatste keer profijt van onze Nationale Parkenpas, kwamen we bij Anaheim. We arriveerden op een hele luxe, dure camping, Orange, het RV park van het jaar. Eenmaal aangekomen hebben we pizza gegeten, maar papa moest het met droog brood en appelmoes doen. De Amerikaanse pizza’s zijn trouwens niet zo lekker, veel te dik. We hebben daarna nog een duik in het zwembad genomen, een rosé’tje gedronken om tenslotte alvast te dromen over Disneyland. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
06-08-2006
Niet al te vroeg vertrokken we vanaf onze geliefde Kao-camping bij Williams richting de camping ‘Hidden beaches’ bij Blythe.
De dag begon wat slecht. Namelijk met de mededeling van papa dat hij erg pijn aan zijn tong en in zijn mond had. Dat betekende dat hij haast niet praatte en bijna de hele dag niet gegeten heeft. We gingen toch maar gewoon op weg, we hadden namelijk net de volgende paar campings gereserveerd.
Na een stukje rijden kwamen we bij een recreatiepark waar we pauze hebben gehouden. Bij een stromend riviertje verzamelden zich heel veel Amerikanen om hun zondag door te brengen. Wij hebben even wat gegeten in onze camper en zijn toen ook maar lekker aan het water gaan zitten kijken hoe anderen met hun kleren aan vanaf hoge rotsen in het water sprongen.
Omdat we toch nog aardig wat kilometers moesten, zijn we na een klein uurjte weer in de camper gestapt.
Hondertachtenvijfting bochten deden we erover door Sedona en Jerome te komen. In Jerome zijn we even uitgestapt. Een heel leuk toeristisch plaatsje met veel souvenirwinkeltjes en met heel veel Harley Davidson motoren met de bijbehorende Hells Angels.
Na de laatste paar bochten over en langs de bergen en een stukje snelweg kwamen we op camping ‘hidden beaches’ aan. Hoewel we voor zevenen arriveerden was toch de receptie al gesloten. We zijn dus zomaar op een plekje gaan staan, aan de Colorado River. De toiletgebouwen waren erg vies, waarschijnlijk omdat er heel veel vaste staanplaatsen waren, maar het uitzicht op de rivier was prachtig. We hebben met onze stoeltjes in het donker aan de rivier gezeten. We hebben, denkt de helft van ons tenminste, de Nederlandse sterrenbeelden ontdekt in de hemel en hebben ze voordat we gingen slapen naar Nederland gestuurd. We zouden ze toch overdag niet nodig hebben, en we gunnen jullie daar ver weg ook zo’n mooie sterrenhemel voor het slapen. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
05-08-2006
Om half acht ging de wekker. Voor het eerst sinds we de camper hebben, zijn we uit ontbijten gegaan. Gewoon op de plek van onze Famous Cowboy BBQ hebben we ‘scrambled eggs and sausages’ gegeten en mama ‘butttermilk pancakes’. Na dit vette ontbijt zijn we vertrokken naar de Grand Canyon Airport. Daar hebben we na het inchecken kennis gemaakt met onze piloot, Carlos. Hij leidde ons en nog een Japans meisje, naar een klein groen vliegtuigje. Daar hebben we eerst foto’s gemaakt en zijn toen ingestapt. Nico helemaal achteraan, Mama en het Japanse meisje daarvoor, toen Marco en Papa en ik mocht naast de piloot. Met een enorme koptelefoon op ons hoofd stegen we op. Tijdens de vlucht hoorden we vluchtinformatie die we niet begrepen over de radio en af en toe wat informatie van Carlos over wat we konden zien. Helaas was hij wat moeilijk te verstaan door de ruis en zijn Spaanse accent en kon je wel merken dat hij deze vlucht al te vaak had gedaan om er nog enthousiast over te zijn. Maar verder was het een grapjas die meerdere keren op de kotszakjes wees en ook een keer als grapje deed alsof hij een looping inzette.
Wat een prachtig uitzicht was het. Ik kan geen betere manier bedenken om de Grand Canyon te zien dan vanuit een vliegtuig, hij is namelijk erg grand. Af en toe behoorlijk wiebelend leidde Carlos ons de hele Canyon over. We zagen de Colorado River, herkenden uitkijkpunten van de dag voor onze rustdag en zaten verder heerlijk te genieten van de enorme diepte onder ons. Veel te vlug, na veertig minuten maar het leken er maar tien, zetten we de landing in. Eenmaal weer veilig aan de grond stapten we uit voor een foto met Carlos waarna we een klein souveniertje kregen (een kaart en een broche). Nog een beetje perplex van wat we hadden meegemaakt gingen we weer naar de camper. Nu op weg om de Grand Canyon van dichterbij te zien. Vanaf de parkeerplaats gingen we een eindje met een shuttlebus. Vanuit daar hebben we een paar haltes verder gelopen langs de Canyon. Wederom was het uitzicht prachtig, niet zo allesomvattend als vanuit het vliegtuig, maar de diepte kwam een heel klein beetje dichterbij. Niet dat het nu ondiep was, maar doordat je vlak aan de afgrond kon staan kwam het wel gevaarlijk dichtbij. Na een stuk wandelen stapten we op de shuttlebus naar het eindpunt voor een ijsje of wat drinken om vervolgens er weer op te stappen voor de terugweg. Door het raam zagen we een hert met een gewei en later nog een moederhert met een klein hertje. Net voordat we bij de parkeerplaats aankwamen keek nog een paar bruine ogen van zo’n prachtig beest ons aan.
Moe van alle indrukken stapten we weer in de camper, terug naar de camping. Al snel was het eten op tafel en hebben we een cheesecake (kwarktaart) als toetje bij de Famous Cowboy BBQ gehaald. De muziek konden we nu vanaf onze camper horen, we staan erg dichtbij, al is een derde avond hetzelfde repertoire cowboymuziek ook wel genoeg geweest.
Moe, alsof we gister geen rustdag hadden gehad, hebben we het geen half elf meer zien worden. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
04-08-2006
Dit is een rustdag, dus ik typ niks.
Oke, oke omdat het eigenlijk de volgende dag is dat ik dit typ, zal ik geen typrustdag houden.
We zijn later dan anders opgestaan, maar ontbijten later dan negen uur lukt niet echt, dus uitslapen kan je het niet noemen.
We hebben de was gedaan, sommigen hebben lekker extreem lang gedoucht (ik spreek vooral voor mezelf) en weer anderen hebben achter de laptop gezeten of een duik in het zwembad genomen. Dit allemaal op de eerste dag van onze vakantie dat het geregend heeft. Niet even een hoosbui zoals in New York of een nachtelijke onweersbui zoals bij Zion, nee, gewoon de hele dag door buien en een half uurtje zon. Ik weet niet of het nu pech is dat het op onze rustdag regende of dat we geluk hebben dat het onze rustdag was waarop het regende, maar de spatten waren een feit. Een groot deel van de dag zijn mama en ik bezig geweest met het uitzoeken van campings voor het laatste stukje van onze tocht, dat viel niet mee maar is uiteindelijk toch gelukt.
Rond etenstijd hebben we de verleiding niet kunnen weerstaan om weer naar de famous cowboy BBQ te gaan. Dit omdat er op kookgebied ook een rustdag moest plaatsvinden (mama liet meerdere keren weten dat ze het helemaal niet erg vond om te koken, maar dat hebben we natuurlijk genegeerd).
Al om half 10 lagen we met een boekje, een laptop of een sudoku-puzzel in bed, waarin we ondanks de rustdag toch al snel onze ogen dicht deden. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
03-08-2006
Niet al te vroeg vertrokken we voor een rit naar de Grand Canyon.
Al snel zagen we aan de kant van de weg Indianen met hun kraampjes staan.
We zijn uitgestapt en gingen langs de kraampjes waar alle Indiaanse sieraden en droomvangers uitgestald lagen.We hebben een vaasje gekocht, mama en ik oorbellen, en ik nog een ketting met een droomvanger eraan.
Eenmaal weer op de Freeway zagen we rechts van ons de ‘ little colorado river canyon’, ons eerste uitzichtpunt voordat we bij zijn grote broer aan zouden komen, de Grand Canyon.
Het daaropvolgende uitkijkpunt was dan ook de dessert view met de painted desert (prachtig gekleurde rotsen). Daarna bekeken we nog twee uitkijkpunten aan de oostkant dit wonder der natuur.
Na een duik in het zwembad op de camping, waar we voor de zesde keer deze vakantie dezelfde Nederlanders tegenkwamen, gingen we naar de Famous cowboy BBQ.
Die bleek niet zo famous als beloofd maar was toch ontzettend leuk. We hebben erg gelachen om de muzikanten uit de streek die op een banjo en een gitaar speelden. Aan de ene kant werkte het duo op je lachspieren maar aan de andere kant paste de muziek perfect bij het eten en de omgeving. Onder het genot van deze cowboymuziek aten we onze cowboy beans en texas toast om na een kopje koffie deze keer zónder het geluid van de airco (’t wordt ’s avonds wat kouder) onder de dekens te kruipen. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
Het lukt even niet de foto's erop te zetten. Ik hoop dat het zo snel mogelijk weer lukt!
Groetjes Marco |
|
|
Auteur: Marco |
|
|
|
|
|
02-08-2006
We worden steeds minder uitgeslapen wakker. Ja, we zijn duidelijk toe aan een rustdagje in Page. Toch trokken we onze wandelschoenen aan voor de beloofde wandeling door de Hoodoo’s. We begonnen de wandeling tussen de rode gesteentes met onze trui aan. Al snel kwam het zonnetje door waardoor we al snel onze trui uitdeden en af en toe een drinkpauze nodig hadden.
De wandeling was heel erg mooi, we hebben dan ook veel foto’s gemaakt en gefilmd.Wel voelden we onze benen goed bij de laatste klim omhoog naar Sunrise point. Vanaf dat uitkijkpunt gingen we met de shuttlebus naar Brycepoint voor het laatste mooie uitzicht op de Bryce canyon. Over dit punt is niets teveel gezegd. Het hoogste uitkijkpunt van dit prachtige gebied, dat ondanks de naam Canyon eigenlijk helemaal geen Canyon is, bood een schitterend uitzicht over heel Bryce.
Terug in ons rustige oord zonder internet of bereik met de mobiele telefoon, aten we lunch om vervolgens naar Page te rijden. Omdat mama niet zo lekker was hebben Marco en ik om de beurt kaart gelezen naast papa. Gelukkig leidde dat ons gewoon naar waar we moesten zijn, naar Lake Powell bij Page. Omdat er geen internetverbinding mogelijk was bij de camping aan het meer reden we door verder richting Page waar we eerst boodschappen hebben gedaan. De camping waar we heen gingen beloofde heel wat, maar stelde niets voor. Teleurgesteld stonden we op ons kiezelstenen plekje aan de snelweg. Het zwembad was heel erg klein en bovendien overdekt, de whirlpool had nog geen twee meter doorsnede en de internetverbinding gold alleen voor mensen met een bepaalde provider. Omdat we ons erg verheugd hadden op de rustdag besloten we dat de camping niet aan de eisen voldeed en dat het doorrijden naar een andere camping de volgende dag het idee van een rustdag wegnam. We hebben dus gebeld naar de camping in de Grand Canyon om te vragen of we een dagje eerder mochten komen. Gelukkig kon dat en hebben we onze rustdag een dag opgeschoven door de beslissing morgen vast naar de Grand Canyon te rijden. Na een kopje koffie met chocolade (we hebben nu lekkere Amerikaanse chocola ontdekt) met het prachtige uitzicht op de snelweg(naja grote doorgaande weg) ongeveer twintig meter van ons af, zag ons bed er een heel stuk mooier uit. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
01-08-2006
Heel vroeg dus gingen we op pad. Het was een prachtige wandeling, de Angels Landing. Na een uur zwaar klimmen kwamen we boven, waar veel mensen in het zonnetje zaten uit te hijgen. Maar toen begon eigenlijk het echte werk pas. Met papa, Marco en Nico ging ik naar boven.
Het was echt klimmen geblazen. Langs kettingen klauterden we omhoog met aan beide kanten van ons een hele diepe afgrond. Het passeren van mensen die van boven kwamen was erg lastig. We concludeerden dat deze klim niet aan te raden is voor dikke mensen (door de smalle stukjes waar je doorheen moest), voor mensen met een slechte conditie (een half uur lang zo steil omhoog klauteren ga je qua ademhaling wel merken) en niet voor kinderen (af en toe hoefde je maar een decimeter ernaast te stappen of je zou het niet na kunnen vertellen). Na een prachtig uitzicht bovenaan en een klim naar beneden die eigenlijk nog enger was dan die omhoog, kwamen we weer bij mama, die blij was ons levend weer terug te zien. Na deze drie uur durende wandeling, aangegeven stond vier uur, waren we wel aan een lunch toe die we hebben genuttigd in het park zelf bij een eenvoudig restaurantje. Toen zijn we naar de camping gegaan om daar de camper gereed te maken voor vertrek. We moesten door een tunnel waar we voor moesten betalen omdat wij, als hoog voertuig, alleen door het midden van de tunnel konden rijden waardoor deze tunnel voor ons moest worden afgesloten vanaf de andere kant. Na de tunnel reden we nog door de Red Canyon, rode gesteentes, om uiteindelijk bij Bryce Canyon aan te komen waar we op een natuurcamping midden in het park zijn gaan staan. Zonder douche en hkups (water, electriciteit en afvoer) installeerden we ons tussen de eekhoorntjes in het bos. Na het eten liepen we naar Sunset point om daar de zonsondergang te bekijken. Al vonden we de zonsondergang een beetje tegenvallen, het was lang wachten en het werd ook best koud, het uitzicht was prachtig! We verheugden ons al op de wandeling van de volgende dag die ons door de Hoodoo’s zou leiden. Hoodoo’s zijn prachtige langwerpige rode gesteentes, die er door hun gestapelde vorm bijna niet natuurlijk uitzagen. (moeilijk uit te leggen verder, zie foto’s) Best al een beetje moe keerden we terug naar de camper. Daar hebben we een kampvuurtje gemaakt waar we, hoe zielig het vuurtje ook af en toe was, trouw met zijn vijven omheen bleven zitten met een chipje, een toastje en natuurlijk een wijntje. Toen het vuur echt uitging en de wijn op was, doken we stinkend naar rook tussen de camperlakens. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
31-07-2006
Al om half 8 ging de wekker, dat was en voelde erg vroeg, helemaal door het uurtje tijdsverschil.
Met de shuttlebus konden we vanaf onze camping naar Zion. Hier hebben we the riverside walk gedaan die uitloopt in de bekende Narrows. ‘The Narrows’ hield in dat je de wandeling vervolgde tussen de bergen door het water. Toen we tot over onze knieen in het bruine modderwater stonden vertelden mensen die net als wij dapper tegen de stroming in liepen dat de Narrows eigenlijk waren gesloten omdat het water te hoog was en de stroomsterkte vier keer sterker dan normaal was. Toen Marco tot zijn middel, en Nico in hetzelfde stuk dus tot zijn borstkas, in het water stond, kwamen we tot de conclusie dat we het maar moesten opgeven, sterker nog: het lukte Marco, die voorop liep, niet meer tegen de stroom in te gaan.
We hebben daarna nog een kort wandelingetje gemaakt naar de Weeping Rock. Die huilde niet heel hard toen wij kwamen maar was toch verdrietig genoeg voor een paar verkoelende spatjes op ons hoofd toen we onder de overhangende rots stonden.
Nog niet zo vermoeit als we hadden gedacht gingen we terug naar de camping. Na voor sommigen een duik in het zwembad, voor anderen een middagdutje maar voor iedereen een slice pizza gingen we weer naar Zion. Nu voor Angels Landing: een gevaarlijk hoge klim van vier uur, niet aan te raden voor mensen met hoogtevrees omdat je aan het eind op een smal rotspaadje langs de afgrond moet lopen, jezelf vasthoudend aan een touw.
Vol goede moed begonnen we aan de wandeling. Nog niet halverwege werd de lucht donker en hoorden we de eerste donderslagen. Nadat drie mensen op hun weg terug ons waarschuwden niet naar boven te gaan ivm het voorspelde weer, hebben we toch maar rechtsomkeert gemaakt. Teleurgesteld dat na wat regen veel te snel de zon toch weer ging schijnen, hebben we besloten onze planning van Bryce Canyon te verlaten met een ochtendje om toch morgenochtend die wandeling in Zion nog te kunnen doen.
Eenmaal bij de camper werd het weer toch buiig en hebben na een duik in het zwembad de avond binnen doorgebracht om vervolgens onze oogjes toe te doen naast de wekker die al om half 7 stond! (pff…en dat in de vakantie!) |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
30-07-2006
Om half 10 waren we klaar voor vertrek. Ondanks dat het Zondag was, konden we gewoon boodschappen doen in de enorme Vons supermarkt die 24 uur per dag open is.
Eenmaal voorzien van een nieuwe pizza-reservevoorraad, diet coke, sprite, pasta en gelukkig ook fruit en groentje reden we, nadat we de benzinetank van de camper hadden gevuld, de highway op.
Allereerst reden we langs Lake Mead waar de ‘Las Vegassers’ (geen idee hoe je de mensen die daar wonen noemt) zondags blijkbaar lekker bij hun prachtige recreatieplas liggen.
Onze toeristische route ging verder langs de Valley of Fire State Park waar we eigenlijk een wandeling hadden gepland. We bedachten ons snel toen het best wel eens 45 graden (nee niet Fahrenheit maar celcius) zou kunnen zijn. Wel hebben we nog even daar een fotoshoot gehouden bij de bruin-rode gesteentes die dus meteen duidelijk maakten waarom het woord ‘fire’ in de naam van het park voorkwam.
Blij dat we weer in onze camper met airco zaten (we hebben een airco bij de bestuurder en een airco in de rest van de camper; de laatste gebruiken we niet gedurende het rijden omdat die op een aparte generator werkt) gingen we richting st. George. Hier staat namelijk de oudste mormonen temple van Utah. De groep gelovigen die tussen 1800 en 1900 het National park Zion hebben ontdekt. Omdat de tempel niet toegankelijk is voor niet-mormonen en het informatiegebouwtje officieel op zondag gesloten is, zijn we vrij snel naar de plek gegaan waar de mormonen zich destijds waanden in het hemelse land van de Heer; Zion. Helaas waren we door het gebouwtje dat achteraf wel open bleek maar verder geen informatie verstrekte (wel leken ze te proberen mensen daar te bekeren )niet veel wijzer geworden. Mochten die Mormonen nu nog steeds of alleen vroeger meer dan één vrouw hebben en geen alcohol drinken?!
Ondertussen moesten we onze klokken weer een uur verzetten, nu een uur later.
Aangekomen bij een camping, een halve mile van park, deden we de slide-outs van de camper uit (deze maken het zitgedeelte, en het slaapvertrek van papa en mama breder) en sloten de water toevoer aan net als de elektriciteit en de aansluiting van de afvoer. Na het avondeten is de laptop naar de receptie verhuisd waar eerst papa heeft ge-internet en toen ik de verslagen heb getypt. Terwijl we ons wijntje aan het drinken waren werden we gestoord door de eerste regenspatjes. Nog even hebben we binnen gezeten, maar al snel hebben we de tafel tot een bed geklapt voor Nico, de bank tot een bed geschoven voor Marco en ik heb mn bedje gespreid boven de bestuurderscabine. De regenspatjes werden toen we eigenlijk al in dromenland waren langzaam een enorme hoosbui vergezeld van gigantisch onweer met zulke enorme flitsen en donderslagen dat het vlak boven onze camper leek en zelfs Marco hier niet door heen kon slapen, en dat zegt veel. Toen de donderslag steeds later na de flits kwam hebben we onze ogen toch maar weer dicht gedaan. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
29-07-2006
We mochten uitslapen vanmorgen. Niet dat het langer dan tot een uurtje of half 10 lukte, maar het idee van ons relax-dagje deed toch al erg goed. Omdat Las Vegas ’s nachts veel meer bruisend is dan overdag, hadden we besloten pas aan het eind van de middag op pad te gaan.
Direct na het ontbijt is mama de was gaan doen, hetgeen ondertussen erg nodig was. (Niet dat we nu elke dag in dezelfde onderbroek liepen hoor, maar dat vieze vooruitzicht kwam dus gevaarlijk dichtbij) Tegelijkertijd zijn Marco, Nico en ik het zwembad ingedoken. Die was heerlijk koel en vol met Nederlanders. Af en toe ben ik lezend op een ligstoel beland, waardoor nu zelfs het strikje van mijn bikini in het wit op mijn knalrode rug staat. Vanuit het zwembad konden we zien dat er zelfs met helikopters werd geprobeerd mensen dat bepaalde casino in te lokken doordat die helikopters dmv een soort witte rooksignalen letters in de lucht achterlieten.
Om een uurtje of vier, toen zowel de was als wij droog waren, stapten we in de shuttle.
Ik schrijf dit een dag na al deze gebeurtenissen en nu al is de stad Las Vegas in mijn hoofd één grote brei van hotels met ieder zijn eigen gigantische lichtreclames, thema, theater shows, casino en, erg opvallend, eigen striptease-act of blote-meisjes-op-je-kamer-service met als gevolg dat papa en Marco aan de lopende band flyers aangesmeerd kregen met pornosterren erop, voorzien van prijs en lokatie. Afgezien van dit schandelijke feit en ondanks de decadente mensen die totaal in gala in de casino’s verschijnen ’s avonds (waaruit je meteen de conclusie kunt trekken dat ze dat hotel dus kunnen betalen) vind ik Las Vegas een geweldig bruisende stad.
We hebben heel bijzondere hotels gezien (in willekeurige volgorde dus): Excalibur; een hotel in de sfeer van de middeleeuwen, Luxor; een enorme glazen pyramide in de stijl van het oude Egypte met een enorme Sfinx ervoor, Alladin; je begrijpt hoe die er ongeveer uitgezien moet hebben (denk Disney), Paris; compleet met eiffeltoren en een Frans binnenpleintje met dure Franse eettentjes, New York New York; een hotel met een achtbaan erbij bestaande uit hoge flats waaronder de Empire Statebuilding en de Cryslerbuilding en tenslotte Ceasar’s Palace; in de stijl van de Griekse oudheid.
Je moet bedenken dat alle hotels zo groot waren dat we op een gegeven moment er niet te ver meer in durfde te gaan omdat we bang waren weer te verdwalen. Dat de hotels in alle opzichten in het passende thema waren (restaurants, winkels, ook vaak de aankleding van het personeel), elk hotel zijn eigen winkelpassage had (denk aan Dior, Chanel en Gucci), bijna elk hotel zijn eigen ‘wedding chapel’ had (in Las Vegas ben je in een minuut getrouwd) en alles van marmer leek.
We pasten dan ook vooral ’s avonds niet tussen het chique geklede casino-publiek maar toch hebben we er een gokje op gewaagd. Althans, alleen voor de vorm, want papa heeft gewoon drie dollar gestopt in een spel dat we niet snapten. Het zou ook niet een erg gezellige bezigheid zijn geweest om te gaan gokken omdat niemand onder de eenentwintig stil mocht blijven staan bij een gokautomaat. Hoogtepunten van de avond waren de volgende.
Allereerste het zeer aan te raden eettentje waar we zijn geweest, Margaritaville geheten, die hoorde bij het Flamengo-hotel ernaast. Helemaal in Hawaïsfeer met live muziek, kregen we heerlijk te eten voor een schappelijke prijs (en dat bleek best moeilijk in Las Vegas). We werden geserveerd door een enorm gezellige Amerikaan in Hawaï blouse terwijl er af en toe verklede mensen op stelten langs kwamen lopen. Ten tweede was dat de fonteinenshow voor het Bellagio-hotel. Op ‘ my heart will go on’ van Celine Dion (het nummer werd er opmerkelijk minder afgezaagd van) sproeiden de grote hoeveelheid verlichte fonteinen bij de coupletten in lage sierlijke figuren om bij het refrein het hele hotel erachter te verlichten.
Terwijl het echte nachtleven van Las Vegas net begon liepen wij richting onze shuttlebus om nu in de goede richting in stappen en snel bij onze camper aan te komen waar ons bedje al gespreid op ons lag te wachten. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
28-07-2006
Over het eerste gedeelte van de dag valt weinig te vertellen: we zijn in de auto gestapt, hebben zes uur gereden (met twee pauzes) en zijn aangekomen op een camping.
Het is een hele luxe camping met zwembaden, ruime sanitaire voorzieningen, internetverbinding en een shuttlebus die je naar het centrum van Las Vegas brengt.
Nadat we ons een beetje op de camping hadden geïnstalleerd zijn we maar meteen op die shuttlebus gestapt naar het centrum van Las Vegas.
We hebben wat gegeten in het casino van het Venetië-hotel. Een heel bijzonder hotel geheel in de stijl van Venetie. Dus inclusief gondels door het hotel, pittoreske Italiaanse straatjes met winkeltjes en een plein op de tweede verdieping met allemaal te dure restaurantjes,een ijskraam in het midden met als hoogtepunt het plafond waardoor je je in de Italiaanse blauwe buitenlucht met schapenwolkjes waande.
Nadat we bij Treasure Island, ook een hotel, hebben staan wachten op een zeeslag die nagespeeld zou worden (de voorstelling werd afgelast) zijn we weer op de shuttlebus gestapt.
Eigenlijk stapten we op aan de verkeerde kant van de route waardoor we in plaats van richting de camping nog verder Las Vegas in reden. Hierdoor werd het een late avond maar we hebben wel de hele ‘strip’ (de bruisende straat van Las Vegas met alle hotels) gezien en dat ‘by night’ hetgeen door de belachelijke hoeveelheden lichtreclames die daar zijn veel toevoegt aan de rit.
Moe, koud van de airco in de bus en dorstig kwamen we in onze camper, waar we dus maar heel snel ons bedje opzochten. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
27-07-2006
Om kwart voor tien was de camper weer vertrekklaar na ons eerste ontbijtje buiten. (We hadden een oplossing gevonden om de broodrooster buiten te gebruiken.) Voor de derde dag alweer reden we richting Yosemity park om onze eerste stop te houden bij een bord met de titel van het park. We voegden ons bij Japanners die net als wij een foto bij het bord wilden maken. Hoe toeristisch we ook worden deze vakantie met alle foto’s en filmopnames, die Japanners halen we nooit in. Ze speelden het klaar om om de beurt bij het bord op de foto te gaan en zelfs foto’s te nemen van zichzelf bij onze camper!
Na ongeveer twintig minuutjes kwamen we aan bij het Olmsted point, een prachtig uitzichtpunt waar Nederlanders van ons met z’n vijfen een foto hebben gemaakt.
Daarna kwamen we bij een prachtig bergmeertje aan: Tenaya lake. Daar hebben we in de zon gezeten, in heerlijk koud en helder water gezwommen en knakworstjes (naja de Amerikaanse versie)gegeten in onze camper.
Onderweg wilden we nog een rots beklimmen. De hitte maakte echter dat we het wandelingetje, toen we nog niet eens halverwege waren, uit de planning hebben geschrapt. Wel zorgde dat stukje wandelen weer voor mooi film- en fotomateriaal.
Vanaf toen konden we lui achterover gaan zitten genieten van het landschap. Al hoewel; papa niet helemaal lui natuurlijk en mama met af en toe een oogje op de kaart. We reden over de Tiogapas, deze heb ik persoonlijk gebombardeerd tot het tot nu toe mooiste stukje aarde dat ik gezien heb. Aan het eind van de Tiogapas, onbeschrijvelijk verder; zie de foto’s, was het Monolake. Het zoute meer met een schiereilandje in het midden vormde de ene kant van ons uitzicht terwijl aan de andere kant prachtige bergen waren met sneeuw op de toppen. Van dit tafereel rondom ons genoten we terwijl we op een beetje vies picknickbankje fruit zaten te eten. Deze rit leidde ons tenslotte over de hoogste verharde weg van de Sierra Nevada waar de sneeuw ondanks de hitte een paar meter van ons af lag.
Nadat we even langs de camping die we op het oog hadden gingen om te kijken of er nog plek was, en dat was er, reden we naar het buitengebied van het plaatsje Bishop waar we een supermarkt vonden. Onze boodschappen werden, of je het nu service of gewoon verborgen werkeloosheid wilt noemen, ingepakt door iemand van de winkel in allemaal verschillende plastic tasjes terwijl er vier van ons gezin nutteloos bij stonden, verbaast over de situatie en wederom over de manier hoe Amerikanen met het milieu omgaan. Toch blij met onze nieuwe afvalzakjes installeerden we de camper op ons plekje om nog te eten; vrijwel direct opgevolgd door de koffie en de wijn. Nadat we alle zeventig foto’s van die dag hadden bekeken gingen we, ik nogal verbrand, richting ons camperbed. Opgelucht en een heel klein beetje teleurgesteld dat we Yosemity park door zijn gekomen zonder beren en bergleeuwen tegen te komen, want daar werd volop voor gewaarschuwd, vielen we in slaap. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
26-07-2006
Pas rond een uurtje of tien vertrokken we met onze camper naar het national park.
Na anderhalf uur rijden door een prachtige valei parkeerden we onze camper en konden zo op een shuttlebus stappen naar een plek in het park waar fietsen en rafts werden verhuurd. Na een half uurtje zaten we met ons eigelijk veel te dure bootje op het water. Nico en papa in een bootje en ik mocht met Marco en mama in een raft. We waren erg gefrustreerd dat de camera en het fototoestel niet mee konden in de boot, want wat een prachtige plaatjes!!! Met onze bootjes voeren we door de valei heen, langs de watervallen, langs de bekende rotsen (El capitano, Half dome en the catherdralrocks)en onder bruggetjes door over het ijskoude water van de bergen. Af en toe meerden we aan om af te koelen in het water; we hadden niet gedacht dat we in die hitte het water nog bijna te koud zouden kunnen vinden maar niets was minder waar.
Een heel klein beetje verbrand klommen we een stukje verder langs de rivier in een oude Amerikaanse schoolbus (zo’n echte gele uit een film) die ons weer terug bracht naar het beginpunt waar we met uiteindelijk de goede shuttlebus weer bij onze camper uitkwamen.
De terugweg door de valei was ik erg misselijk (wat een bochten zijn er door die bergpas!) en Marco lag lekker achterin voor z’n gebruikelijke ‘slaapje-onderweg’. Na een heerlijke pasta, Marco en Nico een duik in het zwembad, een beetje internetten voor papa, dagverslagen typen voor mij, een kopje koffie met vieze chocola voor die liefhebber en een wijntje en wat chips voor iedereen maakten we de camper weer slaapklaar voor een laatste nachtje bij Yosimite-park. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
25-07-2006
Vooral mama en ik waren erg vroeg wakker. Om een uurtje of acht zijn we allemaal opgestaan om voor het eerst gezellig in onze camper te ontbijten. Dit deden we met vruchtenyogurt die eigenlijk als toetje van de vorige dag bedoeld was en broodjes die door Marco zo gesneden moesten worden dat ze in de broodrooster pasten, maar dat maakte het gezellige kampeergevoel er alleen maar beter op.
Nadat we de camper klaar hadden gemaakt voor vertrek, kon onze rit naar Yosemite-park beginnen. Even voor de duidelijkheid, na eindeloze discussies zijn we eruit gekomen, er wordt ook actief op verbeterd: het is djosímitie-park en niet djósemait-park. Of zoals als Nico ook vindt kunnen: joosemietéé-park.
Enfin, een prachtig park is het. Vandaag hebben we een wandeling gemaakt naar enorme bomen. Verder in het zuiden van het park zijn er meer van te vinden, maar omdat we dat gedeelte niet in onze rondreis hebben gepland hebben wij ze hier bekeken.
Wat een enorme bomen! De maten kan ik je niet geven want die waren in inches, maar kijk maar op de foto’s. Onder een van de bomen kon je door lopen en weer een ander bezorgde ons een aardige klim om op de omgevallen versie te kunnen lopen. Tijdens een bochtige rit terug naar de camping, waar we eerder op de dag ons plekje vast hadden bekeken, kwamen we door een prachtige valei waar we bij enige uitzichtpunten zijn uitgestapt om naar hartelust te fotograferen en te filmen.
Aangekomen op de camping hebben we Amerikaanse pizza’s in de oven gestopt en zijn na een Californisch wijntje en Nico en ik een gewoon ‘Lays’ chipje ons camperbedje ingedoken. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
24 Juli 2006
Wat een lui ochtendje hadden we. Niet dat we echt konden uitslapen, door het tijdsverschil zijn we nog steeds vroeg wakker, maar toch lekker. Om 12.00 gingen we uit ons hotel en werden door een taxi van het camperverhuurbedrijf opgehaald. Samen met een ander Nederlands gezin dat ook in San Fransisco logeerde gingen we op weg naar onze camper. Daar eenmaal aangekomen kregen we uitleg van een Belg, hetgeen erg fijn was voor de duidelijkheid. Samen met allemaal andere Nederlandse gezinnen kregen we onze camper toegewezen en na een lange uitleg over de camper in de hitte, met de zon recht boven ons hoofd, konden we vertrekken. Nadat papa uit had gevonden hoe de automaat werkte, vertrokken we naar een grote supermarkt om onze camperkoelkast en kastjes te kunnen vullen. Na een uurtje rondjes te hebben gereden in een buitenwijk van San Fransisco vonden we eindelijk de snelweg die ons uiteindelijk naar een camping leidde. De camping was erg kaal, duidelijk bedoelt voor campers, dus weinig gezellig camping gevoel van tentjes e.d.
Een gezellig avondje buiten zitten zat er toch niet in. Bijna direct na het late avondeten, uurtje of negen, doken we allemaal ons bedje als in. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
‘If war is the answer, we’re not asking ourselfs the right question’
Dit was de openingszin van de pastor in de ‘Glide-church’ in San Fransisco. We moesten bijna rennen naar de kerk omdat het ontbijt een beetje laat werd gebracht. (jaja, gebrácht op je kamer, samen met de ‘San Fransisco Chronicle’,de plaatselijke krant) Eén van de vele zwervers wees ons de weg naar de kerk die we zouden herkennen aan een rij daklozen ervoor die hun eten kwamen halen.
De kerkdienst was een bijzondere ervaring. Nadat iedereen die elkaar kende mekaar uitgebreid geknuffeld had kwam een zeventig koppig koor het podium op, allemaal in het wit, die een swingend gospelnummer inzette waarbij iedereen ging staan en klappen. Ergens in de eerste tien minuten van de dienst dat tot dan toe alleen maar enorm swingende gospelnummers betekende, kwam een man naar voren die vertelde dat we elkaar wat liefde moesten geven. Dat bracht ten gevolge dat iedereen elkaar innig begon te omhelzen, inclusief dus de mensen die je niet kende; erg apart voor ons nuchtere Zelhemmers, maar we deden toch maar liefdevol mee door ook de mensen voor en achter ons van een knuffel te voorzien. Gedurende de nummers, begeleid door een heel goede band met saxofoons, keyboards, basgitaar en drums, ging vooral het koor helemaal uit z’n dak. Maar ook de gemeente liet blijken op te gaan in de nummers. Mensen gingen staan met hun handen omhoog, iemand begon van blijdschap rondjes door de kerk te huppelen en dat allemaal terwijl een solist voor op het podium stond te improviseren met iemand ernaast die de teksten voor doven begrijpelijk maakte. Pas aan het eind van de dienst kwam de pastor met het verhaal van David die met zijn eigen middelen Goliath de reus ging verslaan en niet in het harnas van de koning. Zo moet iedereen geloven en leven met zijn eigen middelen en eigen vermogen anderen te helpen en niet hoe het je wordt voorgeschreven of hoe het je geleerd is. Deze zwarte pastor vertelde vol overgave met vele ‘amen’ en ‘ do hear you hear me’ ertussen door, constant onderbroken door het publiek: ‘yeah!’, ‘Yes!’, en andere instemmende kreten. Na het slotlied (iedereen hand in hand, armen in de lucht) konden we onze waaiers (kon je krijgen om te wapperen voor de hitte) weer inleveren om vervolgens weer langs de zwervers de werkelijkheid van San Fransisco in te lopen.
En toen was het nog maar 11.00. Met de bekende Cable Car gingen we, na een uur wachten, naar boven het centrum van San Fransisco in, richting de Fishermans Warf: een enorm toeristisch oord met talloze souvenirs winkeltjes en straatartiesten. De artiesten waren erg slecht, vooral een show van ene Greg Frisbee die om de minuut om een enorm applaus vroeg die hij dan ook niet kreeg. Wel een hoogtepunt was een neger met zijn act, ‘the world fame bushman’. Hij zat gewoon op de boulevard op een krukje met twee takken met bladeren voor zich om vervolgens zoveel mogelijk mensen die langs kwamen te laten schrikken door de tak opzij te duwen en de grommen. Wat een humor, en een lol dat ‘ie had met z’n act!
Nadat we de zeehondjes hadden zien liggen zonnen en een prachtig uitzicht hadden op onder andere het gevangeniseiland ‘Alcatraz’ stapten we op een sightseeingtour van anderhalf uur. Die leidde ons over de Golden Gate Bridge en terug door het sfeervolle San Fransisco met pastelkleurige huizen en palmbomen. We liepen tenslotte langs het bochtigste straatje van de wereld naar het knoflookrestaurant ‘the stinking rose’. Om dus maar stinkend in ons hotel bedje te belanden voor zowel een laatste nachtje San Fransisco als een laatste nachtje in een hotel, voorlopig. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
22-07-2006
Om 3.50 stond de taxi voor het hotel op ons te wachten. Met dus nog was slaperige hoofden stapten we bij de Amerikaanse neger in de ‘yellow cab’. Op het vliegveld lagen allemaal mensen in dekens gewikkeld op de grond te slapen. Na een ontbijt van dertig dollar (vijf croissants, drie muffins en vijf koffie) bij Starbuck’s konden we het vliegtuig in. Deze was helaas een uur vertraagd. We hebben hier de eerste Nederlanders ontmoet en verder zaten we in het vliegtuig erg gezellig tussen allemaal jonge gezinnetjes met kinderen.
Door naar de volgende gate te rennen haalden we net onze aansluiting in Salt Lakecity, onze bagage kon echter helaas niet zo hard rennen als wij.
Dus die werd rond een uurtje of zeven ’s avonds, San Fransiscose tijd (weer drie uur vroeger) bij ons hotel gebracht. Het hotel, ook van Best Western, was nog mooier dan die ervoor, grote kamers waar nu ook nog een zithoekje is, een bureau, internetverbinding op de kamer en een jacuzzi! Het kwam er niet meer van nog iets te ondernemen, Nico was nog misselijk van de reis en de ongewone tijdstippen. Dus er bleven er vier over om even wat te gaan eten aan de overkant van het hotel in een echt Amerikaans restaurantje. Marco en ik hebben op onze kamer nog een film gekeken en zijn daarna net als de rest in dromenland beland. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
21-07-2006
De dag begon met een beetje regen. Iets later dan gepland vertrokken we met de metro naar de Brooklyn-bridge. Nadat we per ongeluk op de manhattan-brigde waren uitgekomen, die trouwens ook best leuk was, hebben we de beloofde wandeling over de brug gemaakt terug naar Manhatten. Na dit prachtige uitzicht, maar de stiekem toch al vermoeiende wandeling, gingen we naar de st. Paul Chapel. Een oord dat voornamelijk is om te bidden voor vrede en ondertussen een memorium aan de slachtoffers van 11. september is geworden. Achter de kerk was ground zero. Dit was eigenlijk gewoon een bouwput, maar toch een indrukwekkend idee dat de twintowers daar hebben gestaan. Via het reeds gerestaureerde metro-station gingen ondergronds naar de Empire State Building. De rij van twee uur viel tegen, maar het uitzicht was het zeker waard. Op terugweg naar het hotel werden we overvallen door een enorme hoosbui. Met drijfnatte schoenen en half natte broeken, eigenlijk ontzettend voor gek lopend met ieder een witte poncho, kwamen we aan bij het hotel waar voor het eerst de gele bordjes met ‘wet floors’ van toepassing werden.
Na een douche, een dutje en droge kleren liepen we naar Times Square om te eten. We waren in eerste instantie in een ontzettend chique hotel waar we helemaal niet op ons plaats waren omdat t-shirts niet tot de dresscode behoorde. Toch blij dit prachtige hotel te hebben gezien vonden we een heel leuk restaurantje aan de overkant waar we heerlijk hebben gegeten.
Terug liepen we over broadway naar ons hotel voor een laatst nachtje, eigenlijk een half nachtje, in New York. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
20-07-2006
Nadat we de mogelijkheid om 6.00 te fitnessen in het hotel hadden overgeslagen, sesamstraat hadden gekeken en een heerlijk ontbijtje hadden genuttigd in het hotel trokken we the Big Apple in. We begonnen met een ‘hop on, hop of’-tourbus waar achterin zitten bovenop de open sightseeings bus een heerlijk begin van de dag was. Een hele aardige gids vertelde ons over de stad en liet de vele gebouwen zien. Al snel bleek de bus langzamer te gaan dan wij in de dagplanning hadden, dus toen al was ons door papa nauwkeurig uitgewerkte New York rooster al niet meer stipt. Dat kon echter de pret niet drukken want ik ben er gelukkig toch nog in geslaagd broadway musicalkaartjes, voor de halve prijs, voor Hairspray te bemachtigen. En dat terwijl Marco, Nico, papa en mama een busstop eerder ‘of gehopt’ waren om een prachtig boottochtje te maken vanaf Battery-park naar het vrijheidsbeeld en terug. We troffen elkaar anderhalf uur later op South street seaport waar op de boulevard aan het water straatartiesten optraden. Erg leuk was een erg dunne neger die buikdanste en zo ontzettend lenig was dat hij in een kleine glazen kist pastte en met beide benen in zijn nek op zijn handen liep. We vonden daarna een leuk restaurantje en zijn met goed gevulde buiken ‘op gehopt’ naar chinatown. We hebben daar een wandeling gemaakt door de Joodse wijk (in de loop der tijd half chinees geworden), ‘chinatown’ en ‘little Italy’. Alle souvenir kraampjes lieten ons weten dat ze op toeristen gerekend hadden dat bleek echter niet echt uit hun klantvriendelijkheid. De gewone burgers zijn heel vriendelijk en hulpvaardig hier maar zodra iemand een uniform aan heeft is het uit met de gastvrijheid en wordt er in commando vorm gesproken zonder een vriendelijk lachje.
Verder is het ontzettend warm in de metrostations, bijna koud in de metro en is het best een stinkstad af en toe. Ook het verkeer is heel opvallend. De gele taxi’s zijn leuk om te zien net als de brandweer en politiewagens die heel apart zijn maar waarom voetgangers en auto’s juist door rood lijken te lopen en rijden is een raadsel.
Nadat we ons hadden opgefrist in ons hotel gingen we op weg naar Broadway waar we net op tijd bij het Neil Simon Theatre aankwamen. Ik vond Hairspray geweldig, en ook de rest van het gezin vond het erg amusant. Nadat we door het drukke levendige Broadway liepen, bomvol flitsende lichtreclames besloten we dat het na een pizza slice een prima idee was om lekker in bed te kruipen. |
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
19-07
Om 4.30 vanmorgen moesten we al op staan, al kostte dat opvallend weinig moeite. Een gezellige taxichauffeur uit Hengelo kwam ons stipt op tijd ophalen. Na een rustige rit met nog twee vakantiegangers uit Doetinchem kwamen we aan op Schiphol. Nadat we de koffers hadden ingeleverd hebben we ons op het vliegveld prima vermaakt met koffie drinken, zonnen op het panoramaterras en taxfree shoppen. Met gemak kwamen we door de controle, al moest ik gefouilleerd worden en werd Marco’s schroevendraaier uit zijn handbagage gehaald, die ze gelukkig achteraf alleen maar wilden lenen.
De vlucht was lang, negen uur, maar viel uiteindelijk best mee. De tijd vloog met een houding zoeken om in te slapen, radio luisteren door de speciale koptelefoontjes aan je armleuning, Ice Age2 op het scherm proberen te volgen en vooral eten en drinken. De bediening van het vliegtuig zorgde dat de tijd snel voorbij ging door maar liefst acht keer met drinken langs te komen en maaltijden, tussendoortjes en snacks te serveren.
Op het vliegveld in Newyork waren ze een stuk minder vriendelijk dan in Nederland.
Als een kudde vee werden we als buitenlanders in een rij geschreeuwd, er weer uit gekeken om vervolgens bij een eng uitziende man achter een loket te belanden waar we ieder onze vingerafdruk moesten laten maken en op de foto werden gezet. Na een treinritje met de airtrain kwamen we in de metro terecht. Halverwege het traject moesten we uitstappen omdat Nico heel erg misselijk was. Uiteindelijk kwamen we toch in het Hotel Best Western aan.
We hebben toen niets meer ondernomen omdat Nico zich nog erg ziek voelden en we bovendien erg moe waren. Zo kwam het dat Marco, papa en ik nog een pizzaslice gingen eten in the big city maar na een 21 uur lange dag rond een uurtje of 20.00 (Amerikaanse tijd) al in ons bedje rolde naast Mama en Nico die om 18.00 al lagen te slapen.
Groetjes van familie Broeder uit New York City!!
|
|
|
Auteur: Marlies |
|
|
|
|
|
We zijn in ieder geval goed aangekomen gister, wellicht vinden we vanavond of morgen even tijd om een uitgebreider verslag hier neer te zetten.
Groetjes uit Amerika!
Er staan al wel een paar foto's op, deze vind je onder de knop foto's! |
|
|
Auteur: Marco |
|
|
|
|
|
Hier plaatsen wij elke keer als wij internetverbinding hebben een berichtje.
Vaak proberen we er ook een aantal foto's bij te zetten onder de knop Foto's.
Onder de knop Agenda kun je onze planning vinden voor de hele vakantie. |
|
|
Auteur: Marco |
|
Inloggen
|
